Początkowo tereny Roczyn należały do Wieprza, później do Andrychowa. Jako samodzielna odrębna miejscowość, Roczyny występują od 1581 roku, kiedy podobnie jak w sąsiednich Sułkowicach zaczęło rozwijać się tkactwo. Tkacze należeli do andrychowskiego cechu. Pod koniec XVIII w., po śmierci właściciela Andrychowa, Stanisława Ankwicza, dobra te podzielono między dwóch synów Józefa i Tadeusza; ten ostatni otrzymał Andrychów, Sułkowice i Roczyny. Z początkiem XIX w. Sprzedano Roczyny Bobrowskim; w II poł. XIX w. były własnością Teresy Bobrowskiej z końcem wieku ziemię rozkupili chłopi. Od wieków wieś należała do parafii w Andrychowie. W 1880 r. Roczyny zamieszkiwało 1943 osób, a 10 lat później 2123 mieszkańców. Historyk opisujący tę miejscowość pod koniec XIX w. pisał "Lud tutejszy odznacza się usposobieniem łagodnym, pracowitością; chętnie bierze się do oświaty, szkołę otacza opieką, nauczyciela szanuj. Wiele rodzin tej wsi zatrudnia się tkactwem, które tu najsilniej się rozwija w okolicy Andrychowa".