Początkowo tereny Roczyn należały do Wieprza, później do Andrychowa.
Jako samodzielna odrębna miejscowość, Roczyny występują od 1581 roku, kiedy podobnie
jak w sąsiednich Sułkowicach zaczęło rozwijać się tkactwo. Tkacze należeli do
andrychowskiego cechu. Pod koniec XVIII w., po śmierci właściciela Andrychowa,
Stanisława Ankwicza, dobra te podzielono między dwóch synów Józefa i Tadeusza;
ten ostatni otrzymał Andrychów, Sułkowice i Roczyny. Z początkiem XIX w. Sprzedano
Roczyny Bobrowskim; w II poł. XIX w. były własnością Teresy Bobrowskiej z końcem
wieku ziemię rozkupili chłopi. Od wieków wieś należała do parafii w Andrychowie. W
1880 r. Roczyny zamieszkiwało 1943 osób, a 10 lat później 2123 mieszkańców. Historyk
opisujący tę miejscowość pod koniec XIX w. pisał "Lud tutejszy odznacza się
usposobieniem łagodnym, pracowitością; chętnie bierze się do oświaty, szkołę
otacza opieką, nauczyciela szanuj. Wiele rodzin tej wsi zatrudnia się tkactwem,
które tu najsilniej się rozwija w okolicy Andrychowa".